Σπίθες βγάζει λες και είναι πετρογκαζι.
Παρακολουθώντας την συγκέντρωση της σπίθας Χολαργού, Παπάγου, Αγ. Παρασκευής
είναι Κυριακή το ραντεβού στις 11 αισίως αρχίζει στις 12
ένα ατελείωτο σούρτα-φερτά ανάμεσα σε δυο πηγαδάκια έδειχνε πως κανένας δεν ήθελε να μπει στην αίθουσα , το υπόγειο μιας εκκλησιάς.
Η συνεδρίαση αρχίζει μ ένα εμφανές ηλεκτρισμένο κλίμα , απ ότι κατάλαβα επρόκειτο για μια κόντρα ανάμεσα σε μια κληρωμένη επιτροπή και ένα μέλος , αλλά αυτό δεν έχει σημασία,
σημασία είχε η καχυποψία του ενός προς τον άλλον, το κλίμα δεν ήταν σε συνεργασία για την επίλυση των κοινών προβλημάτων αλλά σ ένα ξέσπασμα καταπιεσμένων ανθρώπων που ζήταγαν κάποια εκτόνωση.
τα ντεσιμπέλ άναψαν κόκκινο , το κεφάλι μου άρχισε να πονά , το τσιγάρο μου πρόσφερε μια ευκαιρία να βγω για λίγο έξω, ένοιωσα κι μεγάλη ανακούφιση.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να παρέμβω προκειμένου να κατευναστούν τα πνεύματα κι έχοντας σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία σε οργανωτικά θέματα, λέγοντας τους
Παρεμβαίνω και θα σας εκπλήξω, αυτό που γίνεται εδώ είναι πολύ υγιές και θεμιτό προκειμένου να μπουν σωστές βάσεις , κάνετε ένα πρωτόγνωρο πολύ δύσκολο εγχείρημα .
δεν περίμεναν κάτι τέτοιο και χειροκρότησαν ,
Δεν τους είπα βεβαία ότι μερικοί που τρώγονταν φωναχτά, κάνουν μεγάλη βλακεία, και ότι τα σημαντικά είναι άλλου, δεν με γνώριζαν και θα με παρεξηγούσαν.
Έχει πολύ ενδιαφέρον να γίνεσαι μάρτυρας μιας πρωτόγνωρης διαδικασίας όπου άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους , από διαφορετικούς ορίζοντες, με διαφορετικά βιώματα και εμπειρίες, κάθονται πλάι πλάι, και αυτό που τους έφερε κοντά είναι τα προβλήματα της χώρας , και το κοινό τους αίσθημα η αγάπη τους για την Ελλάδα και τον λαό της , άρα του ενός για τον άλλον.
Είναι πολύ δυνατό το συναίσθημα που φέρνει μια Κυριακή δίπλα δίπλα σ ένα υπόγειο μιας εκκλησιάς καμιά 30αρια Έλληνες , έναν τσαγκάρη έναν βιβλιοπώλη μια νοικοκυρά έναν δικηγόρο έναν αποθηκάριο μια άνεργη κλπ.
Όλα ήταν αξιολάτρευτα και χαρακτηριστικά ενός τόπου που λάτρεψα και σαν μαγνήτης με τράβηξε πίσω μετά από 15 χρόνια ξενιτιάς κι έχοντας λύσει το βιοποριστικό μου. Η εκκλησία, οι αγωνιώδεις φωνές, οι αραχνιασμένοι κουλτουριάρηδες σύντροφοι, η καθυστέρηση 1 ώρα στην έναρξη, η αγωνιά στο να μιλήσει ο καθένας, η καχυποψία να μην καπελωθεί κανένας, ο συνετός λόγος, και στο βάθος η αγάπη, μια αγάπη για όλα αυτά που γνωρίζω πολύ καλά κι έχω στην κάρδια μου 53 χρόνια τώρα.
Αυτοί στη συγκέντρωση, νόμιζαν ότι η φασαρία τους ήταν μοναδικό φαινόμενο, εγώ όμως γνωρίζω καλά ότι το ίδιο συμβαίνει παντού.
Δεν έγινα μέλος και ούτε έχω σκοπό, πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνει πολύ πιο πλατειά, θα τους βοηθήσω όμως όσο και όπως μπορώ γιατί στο βάθος υπάρχει πολύ φως από αυτές τις πολλαπλασιαζόμενες και μοναδικές σπίθες.
Γεια σου Μίκη με το μουσικό σου μεγαλείο, την μοναδική σου πορεία, τα μεγάλα σου λάθη, Έλληνα που στην ηλικία σου δεν διστάζεις και καταφέρνεις να κινητοποιείς ακόμα, στην κατάλληλη στιγμή.
Φαίνεται ότι αυτές οι σπίθες πολλαπλασιάζονται, θα το δείτε είναι νομοτέλεια πως θα προκαλέσουν μια μέρα καταφύγιο σε πολυδιασπάσεις κόμματων. Θα απογοητευτούν πολλοί από τους σπαθιστές του σήμερα, αλλά στο βάθος υπάρχει πολύ φως για την Πατρίδα που θα βγει ωφελημένη από ένα τέτοιο εγχείρημα.
Πέτρος Λιάπης
προσθέτω και την άποψη του Παναγιώτη
Παρακολουθώντας την συγκέντρωση της σπίθας Χολαργού, Παπάγου, Αγ. Παρασκευής
είναι Κυριακή το ραντεβού στις 11 αισίως αρχίζει στις 12
ένα ατελείωτο σούρτα-φερτά ανάμεσα σε δυο πηγαδάκια έδειχνε πως κανένας δεν ήθελε να μπει στην αίθουσα , το υπόγειο μιας εκκλησιάς.
Η συνεδρίαση αρχίζει μ ένα εμφανές ηλεκτρισμένο κλίμα , απ ότι κατάλαβα επρόκειτο για μια κόντρα ανάμεσα σε μια κληρωμένη επιτροπή και ένα μέλος , αλλά αυτό δεν έχει σημασία,
σημασία είχε η καχυποψία του ενός προς τον άλλον, το κλίμα δεν ήταν σε συνεργασία για την επίλυση των κοινών προβλημάτων αλλά σ ένα ξέσπασμα καταπιεσμένων ανθρώπων που ζήταγαν κάποια εκτόνωση.
τα ντεσιμπέλ άναψαν κόκκινο , το κεφάλι μου άρχισε να πονά , το τσιγάρο μου πρόσφερε μια ευκαιρία να βγω για λίγο έξω, ένοιωσα κι μεγάλη ανακούφιση.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να παρέμβω προκειμένου να κατευναστούν τα πνεύματα κι έχοντας σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία σε οργανωτικά θέματα, λέγοντας τους
Παρεμβαίνω και θα σας εκπλήξω, αυτό που γίνεται εδώ είναι πολύ υγιές και θεμιτό προκειμένου να μπουν σωστές βάσεις , κάνετε ένα πρωτόγνωρο πολύ δύσκολο εγχείρημα .
δεν περίμεναν κάτι τέτοιο και χειροκρότησαν ,
Δεν τους είπα βεβαία ότι μερικοί που τρώγονταν φωναχτά, κάνουν μεγάλη βλακεία, και ότι τα σημαντικά είναι άλλου, δεν με γνώριζαν και θα με παρεξηγούσαν.
Έχει πολύ ενδιαφέρον να γίνεσαι μάρτυρας μιας πρωτόγνωρης διαδικασίας όπου άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους , από διαφορετικούς ορίζοντες, με διαφορετικά βιώματα και εμπειρίες, κάθονται πλάι πλάι, και αυτό που τους έφερε κοντά είναι τα προβλήματα της χώρας , και το κοινό τους αίσθημα η αγάπη τους για την Ελλάδα και τον λαό της , άρα του ενός για τον άλλον.
Είναι πολύ δυνατό το συναίσθημα που φέρνει μια Κυριακή δίπλα δίπλα σ ένα υπόγειο μιας εκκλησιάς καμιά 30αρια Έλληνες , έναν τσαγκάρη έναν βιβλιοπώλη μια νοικοκυρά έναν δικηγόρο έναν αποθηκάριο μια άνεργη κλπ.
Όλα ήταν αξιολάτρευτα και χαρακτηριστικά ενός τόπου που λάτρεψα και σαν μαγνήτης με τράβηξε πίσω μετά από 15 χρόνια ξενιτιάς κι έχοντας λύσει το βιοποριστικό μου. Η εκκλησία, οι αγωνιώδεις φωνές, οι αραχνιασμένοι κουλτουριάρηδες σύντροφοι, η καθυστέρηση 1 ώρα στην έναρξη, η αγωνιά στο να μιλήσει ο καθένας, η καχυποψία να μην καπελωθεί κανένας, ο συνετός λόγος, και στο βάθος η αγάπη, μια αγάπη για όλα αυτά που γνωρίζω πολύ καλά κι έχω στην κάρδια μου 53 χρόνια τώρα.
Αυτοί στη συγκέντρωση, νόμιζαν ότι η φασαρία τους ήταν μοναδικό φαινόμενο, εγώ όμως γνωρίζω καλά ότι το ίδιο συμβαίνει παντού.
Δεν έγινα μέλος και ούτε έχω σκοπό, πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνει πολύ πιο πλατειά, θα τους βοηθήσω όμως όσο και όπως μπορώ γιατί στο βάθος υπάρχει πολύ φως από αυτές τις πολλαπλασιαζόμενες και μοναδικές σπίθες.
Γεια σου Μίκη με το μουσικό σου μεγαλείο, την μοναδική σου πορεία, τα μεγάλα σου λάθη, Έλληνα που στην ηλικία σου δεν διστάζεις και καταφέρνεις να κινητοποιείς ακόμα, στην κατάλληλη στιγμή.
Φαίνεται ότι αυτές οι σπίθες πολλαπλασιάζονται, θα το δείτε είναι νομοτέλεια πως θα προκαλέσουν μια μέρα καταφύγιο σε πολυδιασπάσεις κόμματων. Θα απογοητευτούν πολλοί από τους σπαθιστές του σήμερα, αλλά στο βάθος υπάρχει πολύ φως για την Πατρίδα που θα βγει ωφελημένη από ένα τέτοιο εγχείρημα.
Πέτρος Λιάπης
προσθέτω και την άποψη του Παναγιώτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου